Die Griechen erobern Troia
Noctu viri Graeci, qui se in equum ligneum abdiderant, ex eo descenderunt et portas urbis Troiae aperuerunt militibus, qui in sinu maris initium impetus exspectaverant, ut illi urbem occuparent et delerent. | sē abdere, abdō, abdidī, abditum aperīre, aperiō, aperuī, apertum sinus, sinūs, m. |
|---|---|
Mox magna turba virorum Graecorum urbem invasit, domos incendit, incolas interfecit. | incendere, incendō, incendī, incēnsum incola, incolae, m. |
Ut primum Aeneas intellexit rem Troianam perditam esse, decrevit cum Ascanio filio parvo, Creusa uxore, patre Anchise ex urbe Troia fugere. | Ut primum: sobald decrevit: von decernere, beschließen Eigennamen: Ascanius (Aeneas' und Creusas Sohn; er wird auch Iulus genannt) |
| Pater Anchises autem recusabat cum filio ex urbe exire. | resusāre: sich weigern |
Subito flammae divinitus supra caput Acanii filii visae sunt, ut ille tandem dubitare desisteret et declararet se paratum esse ad fugam. | dīvīnitus (Adverb): durch göttliche Fügung supra: oberhalb desistere: aufhören |
Aeneas trägt Anchises
Omnes Troiani tunc ad litus properabant. Quia pater currere non poterat, Aeneas eum umeris ferebat filium parvum secum trahens. | umerus, umerī, m.  : die Schulter |
|---|---|
Aeneas, cum in via uxorem amisisset, valde doluit et de salute paene desperavit. | āmittere, āmittō, āmīsī, āmissum : verlieren |
Subito autem umbram uxoris aspexit, quae ei persuasit, ne cessaret: | umbra, umbrae, f. : der Schatten cessāre, cessō, cessāvī, cessātum : zögern |
„Opto, ut filium nostrum et patrem tuum serves et in novas sedes ducas! Num vis gentem Troianam interire?“ | interīre, intereō, interiī, interitum : untergehen |
Cum illis comitibus, quibus contigerat ad litus pervenire, Aeneas naves struxit, ut patriam novam peterent. | contingit, contigit struere, struō, struxī, structum: erbauen, bauen |